tootimag - изображения

▫️▫️▫️▫️ استانیسلاو نیکیرِیِف (۱۹۳۲–۲۰۰۷)، هنرمند روس، عضو آکادمی هنر روسیه بود. آثار او در گالری ترتیاکوف، موزه روسیه و بیش از ۸۰ موزه مهم نگهداری میشوند. نیکیریِف در اچینگها و طراحیهای خود با ظرافتی شاعرانه زیبایی طبیعت را به تصویر میکشید؛ شهرهای کوچک روسیه، سکوت جنگلها و مزارع، نقش ظریف و توریمانند بوتهها و شاخهها، چشماندازهای نقرهای و مکانهای خاطرهانگیزی که برای مردم عزیز و آشنا بودند. آثار او بیش از آنکه صرفاً بازنمایی طبیعت باشند، تصویری از حافظه، سکوت و دلبستگی انسان به سرزمین هستند.

▫️▫️ «دو دوست در ساحل لانگ آیلند» (۲۰۰۹) اثر دوین لئوناردی، نقاش آمریکایی است که در آثارش اغلب میان نقاشی، عکاسی، خاطره و زمان پیوند برقرار میکند. در این اثر، دو انسان در برابر پهنهی آرام دریا و گستردگی طبیعت قرار گرفتهاند؛ پیکرههایی کوچک و خاموش که در برابر عظمت منظره، حالتی شکننده و انسانی پیدا میکنند. لئوناردی با الهام از تصاویر تاریخی، صحنهای متعلق به گذشته را به زبانی رؤیایی و امروزی بازآفرینی کرده است. طیفهای تیره و سرد و فضای مهآلود اثر، حس خاطره، سکوت، صمیمیت و گذر زمان را تقویت میکنند. نقاشی بیش از آنکه داستان مشخصی روایت کند، ما را با لحظهای ساده و رازآلود روبهرو میکند: دو دوست، یک ساحل و افقی که انگار گذشته و حال را به هم پیوند میدهد.

▫️▫️▫️▫️ تام ساکس در موزه گوگنهایم بیلبائو، اسپانیا تام ساکس در طول دههٔ ۱۹۹۰ شیوهای هنری بر پایهٔ مفهوم بریکولاژ (Bricolage) شکل داد؛ نوعی رویکرد «خودت انجام بده» که آن را هم در ویدئو و هم در مجسمهسازی به کار گرفت. او با ترکیب روشهای ساخت دستساز و ارجاع به برندهای لوکس، طنز و کنایه را وارد آثارش میکند. ساکس با زیر سؤال بردن کمال و بینقصیِ شیء اصلی، هم بتوارگی مصرف و هم مفهوم اصالت را به چالش میکشد. این آثار در قالب نمایشگاهی از مجموعهٔ موزه گوگنهایم بیلبائو تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ در این موزه به نمایش گذاشته شدهاند. تصاویر: 1. مدل گیوتین شنل (در مقیاس یکششم)، ۱۹۹۹؛ سینترا، فلز، طناب نایلونی، پلیمر مصنوعی و یراقآلات. ه 2. نمایی از چیدمان نمایشگاه «آثاری از مجموعه موزه گوگنهایم بیلبائو». 3 و 4. «غذای هدیه تیفانی»، ۱۹۹۹؛ کاغذ یافتشده، جوهر و چسب حرارتی. 3. «توالت پرادا»، ۱۹۹۷؛ مقواهای یافتشده، جوهر و چسب حرارتی. تمامی تصاویر © بنیاد موزه گوگنهایم بیلبائو. تام ساکس #TomSachs

▫️▫️▫️ «Icebreaker» یک اجرای هنری است که در آن یخ، گرمای بدن و گذر زمان به عناصر اصلی اثر تبدیل میشوند. Anabelle Lee Dehm و Wally Waliszewski در اوت ۲۰۲۳، اجرایی دو ساعته را شکل دادند که در آن یخ در مواجهه با گرمای طبیعی بدن و محیط، بهتدریج تغییر میکند و آب میشود. نکته مهم در این اثر، این است که یخ صرفاً یک ماده نیست؛ زمان در قالب ماده دیده میشود. چیزی که در آغاز جامد، سرد و پایدار است، در طول اجرا به واسطه گرما تغییر شکل میدهد و از بین میرود. بنابراین بدن انسان و گرمای طبیعی آن، بدون نیاز به ابزار یا فناوری پیچیده، به بخشی از فرایند مجسمهسازی تبدیل میشوند. عنوان Icebreaker نیز دو معنای همزمان دارد: «یخشکن» به معنای واقعی و همچنین چیزی که سکون، فاصله یا سردی میان آدمها را میشکند. از این منظر، اجرا را میتوان نوعی گفتوگو میان بدن و ماده، سرما و گرما، ماندگاری و زوال دانست. اگر بخواهیم آن را در سنت هنر اجرا ببینیم، جذابیت اثر در این است که نتیجه نهایی از پیش تعیین نشده نیست؛ خودِ فرایند، اثر هنری است. آنچه باقی میماند نه یک شیء ثابت، بلکه تجربهای موقتی و غیرقابل تکرار است.

▫️▫️▫️▫️▫️ «از کجا میآییم؟ چه هستیم؟ به کجا میرویم؟» اثر نیکا اوبلاک و پریموژ نواک (۲۰۱۹) یک ویدئو-اینستالیشن کینتیک که در آن هنرمندی درون یک صفحهنمایش گرفتار شده و بیوقفه، همچون چرخی که مدام میچرخد، قدم میزند. عنوان اثر وامگرفته از نقاشی معروف پل گوگن در سال ۱۸۹۷ است و اینبار آن را به پرسشی درباره زندگی انسان در شرایط مواجهه و محاصرهی دائمی توسط صفحهنمایشها تبدیل میکند.